Summary
For over four decades, Iran has been ruled by a system that replaced promises of freedom with repression, violence, and ideological control. A country with a deep civilization and a path toward modernity before 1979 was overtaken by a regime that dismantled civil rights, brutalized dissent, subjugated women, and institutionalized fear.
Mass executions, economic collapse, and widespread human rights abuses followed, while national resources were redirected to regional militias and proxy wars. This ideology spread instability across the Middle East, devastating multiple countries.
Recent regional setbacks and growing domestic uprisings signal a weakening grip, while many Iranians now seek a future based on unity, dignity, and national renewal.
For more than four and a half decades, the Iranian people have lived under one of the greatest deceptions of the modern Middle East. A lie wrapped in religious slogans, delivered through false turbans, and sold to a nation through fear and manipulation. What was presented in 1979 as liberation became a historic hijacking—of a country, of a civilization, and of generations yet unborn.
Iran did not lack civilization before 1979. Iran was a civilization—ancient, proud, culturally rich, and moving steadily toward modernity, prosperity, and global engagement. Under the Shah, Iran was not perfect, but it was progressing. Universities flourished. Women participated fully in public life, education, and the workforce. Tourism thrived. Iran was building a state that was becoming unique in the world: rooted deeply in history while confidently facing the future.
When the Shah left Iran, the tears in his eyes reflected the weight of an impossible decision. He possessed the means to use overwhelming force to halt the overthrow of his rule, as many leaders throughout history have done. Yet he chose a different path. He chose to leave peacefully, refusing to unleash violence against his own people or plunge the nation into civil bloodshed. Little did he know that those who replaced him—the turbaned Ayatollahs—would go on to commit some of the most hideous crimes in Iran’s modern history.
What followed instead was darkness.
Through cassette tapes smuggled into Iran, Khomeini promised freedom, dignity, and justice. Those promises became the biggest fraud of the century. Once in power, the mask fell almost immediately. Public hangings became routine. Opposition was criminalized. Religion was weaponized. Ethics were discarded.
Women were stripped of their rights overnight. Mandatory hijab was imposed. Girls were arrested for nail polish. Young men were beaten or jailed over their clothing, music, or self-expression. Prisons became centers of torture, humiliation, sexual abuse, and rape.
In 1988, over the course of a few months, as many as 30,000 political prisoners—including children—were executed. Ebrahim Raisi served on the so-called “Death Commission.” Bodies were buried in mass graves. Families were never informed.
Economic collapse followed moral collapse. The Iranian rial imploded. Protests erupted in the Grand Bazaar. Inflation crushed livelihoods while national wealth was diverted to foreign militias and proxy wars.
The murder of Mahsa Amini ignited nationwide uprisings. Since then, young women and young men have been killed daily for peaceful opposition.
What Hamas carried out on October 7—rape, execution, terror—mirrored exactly what the Iranian regime has done for decades. Hamas murdered Palestinians in Gaza simply for opposing them, shooting dissenters in the streets. This mirrors the Ayatollah regime’s approach toward Iranians who oppose it.
This ideology did not stop at Iran’s borders.
In Bahrain, one could see Hizbullah flags raised during the 2011 unrest. Representatives of the Ayatollah regime could be seen interfering directly, activating sleeper cells trained in Lebanon and Iraq. Bahrain survived—but others were not so fortunate. Lebanon was hijacked. Syria was destroyed. Yemen was torn apart. Iraq was hollowed out.
The elimination of Qassem Soleimani shattered the myth of invincibility. In 2025, Israel eliminated major enemies of regional stability, including Hassan Nasrallah, senior Hizbullah figures, and Houthi leaders. These were signals of collapse.
President Donald Trump made it clear that terrorism would be confronted, not appeased. He warned the regime directly and demonstrated that threats have consequences. Many now see him as the only leader willing to dismantle this terror network at its root.
Amid all of this stands Reza Pahlavi. For more than four and a half decades, he has called for unity, dignity, and national reconciliation—not power. Today, the Iranian people are calling for his return.
The lie is collapsing. The turbans are falling. History is moving again.
Iran’s future was stolen—but never erased.
Ahdeya Ahmed Al Sayed is the former president of the Bahrain Journalists Association. She is a political analyst and writer with more than three decades of experience, contributing to local, regional, and international newspapers. She is known for her advocacy of the Abraham Accords and her outspoken opposition to the Iranian regime and its regional proxies.
Arabic:
نهاية حكم العمائم: إيران على أعتاب استعادة الدولة وعودة بهلوي
عهدية أحمد السيد
لأكثر من أربعة عقود ونصف، عاش الشعب الإيراني تحت واحدة من أعظم عمليات الخداع في تاريخ الشرق الأوسط الحديث. كذبة لُفّت بشعارات دينية، وارتدت عمائم زائفة، وسُوّقت لشعبٍ كامل عبر الخوف والتضليل. ما قُدِّم عام 1979 على أنه “تحرير” لم يكن سوى اختطاف تاريخي — لدولة، وحضارة، وأجيال لم تولد بعد.
إيران لم تكن تفتقر إلى الحضارة قبل عام 1979. إيران كانت حضارة عريقة، فخورة، وغنية ثقافيًا، وكانت تسير بثبات نحو الحداثة والازدهار والانفتاح العالمي. في عهد الشاه، لم تكن إيران دولة مثالية، لكنها كانت دولة تتقدم. ازدهرت الجامعات، وشاركت المرأة بفاعلية في الحياة العامة والتعليم وسوق العمل، وانتعشت السياحة، وكانت إيران تبني دولة فريدة في العالم.
عندما غادر الشاه إيران، عكست الدموع في عينيه ثِقل قرارٍ شبه مستحيل. كان يمتلك القدرة على استخدام القوة الساحقة لوقف إسقاط حكمه، لكنه اختار طريقًا آخر. اختار المغادرة السلمية، ورفض أن يُطلق العنف ضد شعبه أو أن يُغرق البلاد في الدم.
ما تلا ذلك كان ظلامًا دامسًا.
منذ الأيام الأولى لوصول الخميني إلى السلطة، تحولت شوارع إيران إلى ساحات إعدام، وتحولت السجون إلى أماكن للتعذيب والانتهاك والاغتصاب. سُلبت المرأة حقوقها، وفُرض الحجاب قسرًا، وسُجن الشباب بسبب مظهرهم أو آرائهم.
في عام 1988، وخلال أشهر قليلة، أُعدم ما يصل إلى 30 ألف سجين سياسي، بينهم أطفال، في واحدة من أبشع الجرائم في القرن العشرين. دُفنت الجثث في مقابر جماعية، ولم تُبلَّغ العائلات بمصير أبنائها.
الانهيار الأخلاقي تبعه انهيار اقتصادي. انهارت العملة الإيرانية، واندلعت الاحتجاجات في البازار الكبير، بينما استُنزفت ثروات البلاد في تمويل الميليشيات والحروب بالوكالة.
جريمة قتل مهسا أميني فجّرت موجة احتجاجات غير مسبوقة، قُتل خلالها شبان وشابات يوميًا فقط لأنهم طالبوا بالحرية.
ما فعلته حماس في السابع من أكتوبر — من قتل واغتصاب وإرهاب — يعكس النهج ذاته الذي اتبعه نظام الملالي لعقود. قتل المعارضين، إسكات الأصوات، واستخدام الرعب كوسيلة حكم.
هذا الفكر لم يتوقف عند حدود إيران.
من لبنان إلى سوريا، ومن العراق إلى اليمن، دُمّرت دول بسبب تدخلات طهران. وفي بلدي البحرين، شهدتُ عام 2011 محاولات زعزعة الاستقرار عبر خلايا مدعومة من إيران. البحرين صمدت، لكن دولًا أخرى لم تنجُ.
عام 2025 شكّل نقطة تحوّل، مع القضاء على شخصيات تهدد أمن المنطقة، من قيادات حزب الله والحوثيين، في عمليات حاسمة قادتها إسرائيل. كانت تلك إشارات واضحة على بداية نهاية هذه المنظومة.
وسط هذه التحولات، برز الرئيس الأمريكي دونالد ترامب بموقف واضح: الإرهاب لن يُسترضى بل سيُواجه. كثيرون يرون فيه اليوم الأمل الوحيد لاقتلاع هذا المشروع الإرهابي من جذوره.
وفي خضم كل ذلك، يبرز رضا بهلوي كرمز للوحدة الوطنية. على مدى أكثر من أربعة عقود، لم يسعَ إلى السلطة، بل دعا إلى المصالحة والكرامة واستعادة الدولة.
الكذبة تتهاوى.
العمائم تسقط.
والتاريخ، بعد طول انتظار، يعود ليتحرك من جديد.
مستقبل إيران سُرق، لكنه لم يُمحَ.
Farsi:
پایان حاکمیت عمامهها: ایران در آستانه بازپسگیری دولت و بازگشت پهلوی
عهدیه احمد السید
برای بیش از چهار دهه و نیم، مردم ایران زیر سایه یکی از بزرگترین فریبهای تاریخ معاصر خاورمیانه زندگی کردهاند. فریبی که با شعارهای دینی بستهبندی شد، با عمامههای دروغین به نمایش درآمد و از طریق ترس و سرکوب به یک ملت تحمیل شد. آنچه در سال ۱۹۷۹ «آزادی» نامیده شد، در واقع ربودن یک کشور، یک تمدن و آینده نسلهایی بود که هنوز به دنیا نیامده بودند.
ایران پیش از ۱۹۷۹ فاقد تمدن نبود. ایران خودِ تمدن بود؛ تمدنی کهن، ریشهدار و غنی که با گامهایی استوار بهسوی مدرنیته، رفاه و تعامل جهانی حرکت میکرد. در دوران شاه، ایران کشوری بینقص نبود، اما کشوری در حال پیشرفت بود. دانشگاهها شکوفا شده بودند، زنان در آموزش، بازار کار و زندگی عمومی حضور فعال داشتند، گردشگری رونق داشت و کشور در حال ساختن دولتی بود که در جهان نمونهای خاص به شمار میرفت؛ دولتی متکی بر تاریخ، اما رو به آینده.
زمانی که شاه ایران را ترک کرد، اشکهایش بازتاب سنگینی تصمیمی بود که کمتر رهبری حاضر به پذیرش آن میشود. او توان استفاده از قدرت قاطع برای متوقفکردن سقوط حکومت خود را داشت؛ همان راهی که بسیاری از رهبران تاریخ انتخاب کردهاند. اما او مسیر دیگری را برگزید. او تصمیم گرفت کشور را ترک کند، بیآنکه دست به خشونت علیه مردم خود بزند یا ایران را به حمام خون بکشاند.
او نمیدانست کسانی که جای او را خواهند گرفت—آیتاللههای عمامهبهسر—مرتکب برخی از فجیعترین جنایات تاریخ معاصر ایران خواهند شد. در نظام آنان، مخالفت نه با خویشتنداری، بلکه با اعدام، شکنجه، تجاوز و سرکوب سیستماتیک پاسخ داده شد. تضاد میان رهبری که برای حفظ جان مردمش کنار رفت و رژیمی که با ترور حکومت کرد، یکی از تلخترین تناقضهای تاریخ ایران است.
آنچه پس از آن آمد، تاریکی بود.
از نخستین روزهای به قدرت رسیدن خمینی، خیابانهای ایران به صحنه اعدامهای علنی تبدیل شد و زندانها به مراکز شکنجه، تحقیر و تجاوز بدل گشت. حقوق زنان یکشبه سلب شد، حجاب اجباری تحمیل گردید و جوانان بهخاطر پوشش، موسیقی یا بیان نظرشان بازداشت شدند.
در سال ۱۹۸۸، طی چند ماه، تا ۳۰ هزار زندانی سیاسی—از جمله کودکان—اعدام شدند. ابراهیم رئیسی، که بعدها به ریاستجمهوری رسید، عضو «هیئت مرگ» بود. اجساد در گورهای جمعی دفن شدند و خانوادهها هرگز از سرنوشت عزیزانشان آگاه نشدند.
فروپاشی اخلاقی با فروپاشی اقتصادی همراه شد. ارزش ریال سقوط کرد، اعتراضها از بازار بزرگ تهران آغاز شد و تورم زندگی مردم را در هم شکست، در حالی که ثروت ملی صرف تأمین مالی شبهنظامیان و جنگهای نیابتی در خارج از مرزها میشد.
قتل مهسا امینی جرقه خیزشی سراسری بود. از آن زمان تاکنون، زنان و مردان جوان هر روز تنها به دلیل اعتراض مسالمتآمیز کشته میشوند؛ در خیابانها هدف گلوله قرار میگیرند یا در بازداشتگاهها شکنجه و مورد تجاوز قرار میگیرند.
آنچه حماس در هفتم اکتبر انجام داد—قتل، تجاوز و ایجاد رعب—بازتاب همان رویکردی است که رژیم جمهوری اسلامی دههها در ایران به کار برده است. حماس نیز فلسطینیانی را که با آن مخالفت کردند در خیابانها به قتل رساند؛ همان الگویی که حکومت ایران در برابر مخالفان خود به کار میگیرد.
این ایدئولوژی به مرزهای ایران محدود نماند.
اگر دخالتهای جمهوری اسلامی نبود، خاورمیانه در ۴۶ سال گذشته چهرهای کاملاً متفاوت میداشت: لبنان بدون حزبالله، یمن بدون حوثیها، عراق بدون میلیشیای فرقهای و سوریه بدون جنگ و ویرانی. حتی درگیریهای اسرائیل نیز شکل دیگری میداشت.
من این واقعیت را در کشور خود، بحرین، از نزدیک دیدم. در سال ۲۰۱۱، پرچمهای زرد حزبالله در خیابانها برافراشته شد و تلاشهایی برای بیثباتسازی کشور از طریق هستههای آموزشدیده در لبنان و عراق صورت گرفت. بحرین ایستادگی کرد، اما بسیاری از کشورهای دیگر چنین فرصتی نیافتند.
ترور قاسم سلیمانی افسانه مصونیت را فرو ریخت. در سال ۲۰۲۵، با حذف چهرههایی که امنیت منطقه را تهدید میکردند—از جمله حسن نصرالله و رهبران ارشد حزبالله و حوثیها—نشانههای فروپاشی این شبکه آشکار شد. این تحولات، بهویژه با اقدامات قاطع اسرائیل، پیام روشنی داشت: پایان نزدیک است.
در مرکز این تغییرات، دونالد ترامپ قرار دارد. او بهروشنی اعلام کرد که تروریسم مهارشدنی نیست و باید با آن مقابله کرد. بسیاری در منطقه امروز او را تنها رهبری میدانند که اراده مقابله با این شبکه تروریستی را از ریشه دارد.
در این میان، رضا پهلوی بهعنوان نماد وحدت ملی مطرح است. بیش از چهار دهه است که او بهدنبال قدرت شخصی نبوده، بلکه بر کرامت، آشتی ملی و منافع مردم ایران تأکید کرده است. امروز، نام او نه به خواست خود، بلکه به خواست مردم، دوباره در خیابانهای ایران شنیده میشود.
دروغ در حال فروپاشی است.
عمامهها در حال سقوطاند.
و تاریخ، پس از سالها تعلیق، دوباره به حرکت درآمده است.
آینده ایران دزدیده شد، اما هرگز نابود نشد.
